Sjoiske's Start to Run Deel XII: "De Laatste Start to Run"Start2RunBlog (25 april)
Zes weken lang: Start to Run. Anderhalve maand dikke pret. Veel geleerd en een hoop bereikt. Ondanks zorgvuldige opbouw van het uitgebalanceerde loopschema begint de oude blessure weer op te spelen. Mijn fysiotherapeut stelt voor om het nader te laten onderzoeken. En ik denk: "laterrr…" Want zaterdag is de laatste cursusdag. Het leed is toch al geschied. Achter de geraniums kan altijd nog, "laterrr…" Bovendien: niemand heeft expliciet het gevreesde woord (rust) in de mond genomen. Dus…..
Op weg naar de atletiekbaan. Met een dubbel gevoel, omdat het helaas laatste keer is. In het clubhuis wordt ons verteld dat de cursus met een heuse testloop wordt afgesloten. Compleet met startnummers, een starter, tijdwaarneming, een omroeper, en zelfs een fotograaf. Een heel legertje vrijwilligers was opgetrommeld voor ons, prille runners.
Gespannen stonden we aan de start. Zullen we de finish halen? Zelf had ik me voorgenomen om niet voluit te lopen, en te stoppen als de pijn te dol werd. Tsja, zo werkt het natuurlijk niet. Eenmaal op weg, dan wil je ook gaan!
Zeker met al die aanmoedigingen. Echt fantastisch. De grensverleggende support van Gerard en Truus kenden we al. Nu blijken er dus vergelijkbare exemplaren rond te lopen bij deze club. Ongelofelijk, wat een teamspirit.
De streep gehaald met pijn en moeite, maar wat een heerlijk gevoel! Samen met alle medecursisten de test doorstaan. De trainers konden met recht trots toekijken. Wat een prestatie van die twee. Een groep aarzelende dribbelaars omgetoverd tot enthousiaste lopers. In amper 6 weken!
Het was een geweldige ervaring om onder vakkundige begeleiding met een groep te lopen. Een hele plezierige kennismaking met de atletiekclub. Na deze trainingen heb je echt het gevoel dat je een prima basisconditie hebt opgebouwd. Lekker idee.
Voldaan, gewapend met een heus diploma naar huis. Alwaar een verrassing wacht: Motormuis Marc (de webmaster) heeft de foto’s en uitslagen al op de site geplaatst! Alweer zo’n kanjer van ACW.
Mijn gezin heeft het enthousiasme tijdens de cursus gezien, en vreest de afkickperiode. Wat zij niet weten: hier wordt vooralsnog niet gestopt. De eerste vier weken zijn alle Start to Runners sowieso nog welkom. En daarna: lid worden natuurlijk (tenzij mijn zwager zijn "veto" uitspreekt..)
Tot ziens in Waalwijk?
Bedankt voor een onvergetelijke ervaring,
Sjoiske
Sjoiske's Start to Run Deel XI: "Duister praktijken" (25 april)
Vanochtend lees ik in de krant: doorgeladen pistool en een bivakmuts gevonden. In mijn woonplaats! Daar in dat veilige oord, omgeven door prachtig sprookjesbos en duin, gebeuren af en toe vreemde dingen. Duistere praktijken.
Een oplettende buurtbewoner had alarm geslagen. Zo’n speciale speurhond van de politie vond het wapen. Er werd wel een aanhouding verricht, maar de rest van de verdachte personen waren foetsie uiteraard. Die lopen dus nog ergens, concludeer ik snel.
Honderden keren werd me afgeraden om alleen op pad te gaan. Maar ja, dat bos lonkt he? Het duin roept nog steeds mijn naam. En ik hunker naar de heide. Daar kan geen stook asfalt tegenop. Zelfs de fraaiste stoep valt daarbij in het niet.
Door dit incident moet ik inderdaad mijn wijze raadgevers in het gelijk stellen. Geen solo-loopjes meer. Zit namelijk niet te wachten op een treffen met al dan niet gebivakmutste belagers. Helaas zit ik nog steeds zonder geschikt loopmaatje of heldhaftige waakhond om me te vergezellen. Zou die dappere speurhond wel willen strikken om met mij te gaan rennen. Of nog beter: z'n stoere baasje. (Hihi)Alle agenten moesten van de overheid toch iets aan hun conditie gaan doen?
Conclusie: het donkere bos moet voorlopig wachten. Tot de weekeinden, als het stoere jumping team een bostraining houdt. Maar dat is voor een addict natuurlijk bij lange na niet genoeg. Afkicken dus. Dromen van bomen. Zandhappen kan in het uiterste geval nog in de rijbak bij de manege.
Maar, zoals mijn lieve oude omaatje altijd zei: “Als de nood het hoogst is, is de redding nabij” Mijn kleine grootmoedertje heeft recht van spreken, na het moedig doorstaan van maarliefst twee wereldoorlogen. Oma had sowieso altijd gelijk.
In dit geval ook weer. De oplossing wordt aangediend door ons aller hardloopgoere Gerard. Die over zijn sportieve hart strijkt, en beginnende lopers toestaat om met de zaterdagochtend training van de cracks mee te doen. “We passen het parcoursje wel aan” waren zijn verlossende woorden. Jippie! Want die clubtraining is in het geliefde bos. Met als voordeel: onder deskundige begeleiding lopen. Feestje compleet.
Zelfs uit zeer onverwachte hoek kwam er een aanbieding. Een lief vriendinnetje kreeg lucht van mijn verslaving, en stelde voor om samen te gaan snuiven. Boslucht snuiven, welteverstaan.
Nee, 't is geen lopertje. Wel een stoere stapper. Het grote voordeel van wandelen is, dat je veel ziet. Zeker met iemand die alles weet van de schitterende omgeving. Leuke anekdotes, historische feiten. Groei en bloei uitgebreid bewonderen. En: meer dan voldoende adem over om hele gesprekken te voeren.
Als ik heel veel geluk heb zit er zelfs nog een sprintje in. Bij een onvrijwillige, heftige ontmoeting met een kudde dreigende Hooglanders zetten wij het op een lopen....
Wat kan een mens gelukkig worden van voldoende buitenlucht in het vooruitzicht!
Sjoiske's Start to Run Deel X: "Ren je Rot" (15 april 2008)
Heerlijk, dit mooie weer. Beetje warmte voor de stramme spieren. Loopt meteen wat gemakkelijker. De afgelopen weken heb ik alle weertypes aan me voorbij zien trekken. Storm, hagel, stortregen, zelfs sneeuw! Door de dikke vlokken die naar beneden dwarrelden, dwaalden mijn gedachten af naar de SantaRun. Een winterloopevenement in hartje Rotterdam, door de sneeuw en over gladde stoepen. Heuse tobsport met bibberende knieën. In een opwelling had deze gek namelijk besloten om voor het goede doel in een lachwekkend kort kerstvrouwjurkje mee te lopen. Tussen meer dan duizend vrolijke kerstmannen en 1 Sinterklaas. Dat idiote voornemen had alles te maken met mijn kerstwens: Nog een keer aandacht vragen voor het goede doel. Omdat een gezond 2008 niet vanzelfsprekend is voor iedereen. Regelmatig tref ik andere loopgekken die hetzelfde denken, en op een of andere manier een steentje bijdragen. Onlangs kwam ik bijvoorbeeld in contact met een paar enthousiaste "RoPaRunners"
De RoPaRun is een loopevenement van 530 kilometer (Parijs-Rotterdam) waarbij de deelnemers in teamverband een sportieve prestatie leveren met als doel geld in te zamelen voor kankerpatiënten. Een team bestaat uit maximaal acht lopers, die gedurende deze non stop estafette-run ieder maarliefst meer dan 1 ½ marathon lopen. Daarbij wordt het team ondersteund door fietsers en begeleiders. Naast de sportieve inspanning, organiseren de teams fondswervende acties. De opbrengst komt ten goede aan specifieke zorg. Onder het motto: "leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven". Kortom: een unieke evenement, met een heel bijzonder doel. Dit jaar wordt de langste non-stop estafetteloop ter wereld voor de 17e keer gehouden, van 10 t/m 12 mei.
Uitgebreide informatie over RoPaRun is te vinden op www.roparun.nl
Groot respect voor deze teams, en alle andere vrijwilligers die belangeloos het totale resultaat voor Stichting RoPaRun bewerkstelligen. Met bloed, zweet en tranen leveren deze kanjers met z’n allen een ongelofelijke prestatie! Alle andere evenementen met een bijzondere doelstelling verdienen natuurlijk net zoveel applaus. Nog veel meer sporters die zich op een of andere manier inzetten. Echte topprestaties. Weliswaar zonder wereldrecords, gouden plakken of podiumplaatsen, maar toch: Topsport!
Sjoiske's Start to Run Deel IX: "Hijgende tuinmannen in het bos" (15 april 2008)
Zaterdag is het dan zover; de bostraining. Het weer is opperbest. Iedereen in een vrolijke stemming. Klein beetje nerveus. Wat staat ons te wachten ? Manlief had ’s me ochtends ook al moed in gesproken(niet). Hij herinnerde me fijntjes aan het effect op mijn schenen na de laatste heftige zandhapperij.
Inmiddels blijkt wel dat er een rotsvast vertrouwen is in de trainers. Oom Geer en Tante Truus loodsen ons door alle dipjes heen. Dus dit moet ook wel lukken. Na een dribbeltje en wat loopschoolpasjes arriveren we dan bij het parcoursje. Alwaar een piramideloopje op het programma staat. Gezien het tijdstip denk ik eerder aan pyjamaloopje, richting dromenland. Maar nee, de harde werkelijkheid dringt al snel tot me door: we worden toch echt geacht om die heuvel op en af te ploeteren door het duinzand. Niet leuk? Heel erg leuk! Door de zaterdagtrainingen en het huiswerk is de conditie inmiddels weer aardig op peil. Dus kunnen we er echt tegenaan. Als hijgende herten gaan we tekeer met z’n allen in het normaal zo rustige stiltegebied. Door de onophoudelijke aanmoedigingen, tips en grapjes lukt het iedereen om de hele training vol te houden.
Met een heerlijk voldaan gevoel keren in een huppelpasje terug naar het verzamelpunt. Waar we ons realiseren dat de training van volgende week meteen de laatste Start to Run bijeenkomst is. Lichte paniek gonst door de groep. Moeten wij, prille lopers, daarna op eigen benen staan? Wat te doen zonder ons veelbesproken trainersduo? Ook daar is over nagedacht: nog 4 weken om af te kicken van deze veilige begeleiders. Maar dan moeten we toch echt zelfstandig verder. Gelukkig met de optie om officieel bij de ACWfamilie in te schrijven.
Op de terugweg moet ik nog even iets ophalen. Daar valt mijn oog op een actie waarbij je twee tuinmannen kunt winnen. Zou wel gunstig zijn voor mijn tuintje. Maar nee, direct denk ik aan twee van die stoere tuinmannen om me te vergezellen tijdens een bosloopje. Bij de gedachte aan een stel oververhitte hijgende tuinmannen tussen de bomen moet ik onbedaarlijk lachen. Wie redt wie in geval van nood?
Opeens kom ik met een schok terug in de realiteit. Help! Zelfs bij tuinmannen ga ik aan hardlopen denken. De symptomen van het hardloopsyndroom zijn overduidelijk. Nu valt het echt niet meer te ontkennen: Het loopvirus heeft weer genadeloos toegeslagen.
Sjoiske's Start to Run Deel VIII: "Zaterdag-ochtend-dipje" (5 april 2008)
De laatste weken begint mijn weekeind lekker. Op zaterdag ben ik veel vroeger dan normaal uit mijn bed te porren. Zodra mijn duffe brein beseft dat er weer een training op het programma staat gebeurt er iets merkwaardigs. Geheel tegen mijn ochtendprincipes volgt er dan een flitsende start van de dag.
Vandaag gaat die verschrikkelijke wekker al om 06.00u. Dit overschrijdt alle grenzen van mijn systeem. Dat tart mijn humeur en pleegt een ware aanslag op mijn gemoedstoestand. Gelukkig liggen alle gezinsleden nog te snurken. Want nu moet er echt helemaal niets of niemand op mijn pad komen. Mijn ochtendhumeur wordt er niet beter op als ik besef dat ik vandaag de training moet laten schieten. Eerder had ik al afgesproken om mee te werken aan opnames voor de wervingscampagne van het KWF. Gelukkig is het nog een uurtje rijden naar Rotterdam, zodat mijn ijzige stemming kan ontdooien. Tegen die tijd ben ik het zonnetje, want het weer laat het helemaal afweten. Koude, regen en snijdende wind teisteren de Maaskade.
Het is heel typisch dat je tijdens het hardlopen helemaal niet zoveel last hebt van de kou. Het gaat trouwens toch erg lekker deze week. De rustige opbouw, regelmaat en vele tips tijdens de training beginnen vruchten af te werpen. Als ik blogs van medecursisten uit de rest van het land lees, zie ik dat niet iedereen er zo gunstig voor staat. Andere club, andere trainers, denk ik bij mezelf.
Niet te hard roepen, besef ik net op tijd. Zie namelijk in een attent mailtje dat de volgende training elders is. We gaan volgende week naar het bos, op bezoek bij de "zandhazen". Dat wordt duinduiken, zandhappen en protesterende kuiten. Wel gunstig dat dit in mijn eigen woonplaats is….. kwartiertje later opstaan!
Sjoiske's Start to Run Deel VII: "Het sprookje van de nieuwe schoentjes" (4 april 2008)
Na het modderfestijn op die niet zo zonnige zondag had ik dus met heerlijk voldaan gevoel, maar ook een stel vreselijke baggerschuiten. Niet zomaar vieze schoenen. Het gaat hier over Mijn nieuwe loopschoenen. Vroeger zou ik bij een dergelijke mededeling van iemand anders over zijn of haar schoenen mijn schouders ophalen. Doekje erover, klaar. No problem. Maak je niet druk.
Maar het gaat hier over mijn speciale runningshoes. En die zijn me zeer dierbaar. Want ik heb eindelijk echte goede hardloopschoenen. Precies passend, en helemaal naar mijn voetenstand en looppatroon aangemeten. Zelfs met speciaal ontwikkelde, corrigerende binnenzool. Super schokdempend, verend, luchtig.
Er ging heel wat aan vooraf, voordat ik bij mijn prinselijke adviseur dit muiltje had gevonden:
De eerste bibberige loopjes op de sportschool waren op heerlijk comfortabele afgetrapte sneakers. Wat zaten ze lekker. Iedere loper schudt nu het wijze hoofd en denkt meteen: fout, fout, fout. Ja, inderdaad: heel erg fout. En daar kwam ik zelf ook snel achter. Spieren, pezen en zenuwbanen waarvan ik het bestaan niet vermoedde begonnen via gemene pijnprikkels een stevig protest.
Op naar de sportwinkel dus, waar ik een paar andere (gewone)sportschoenen kocht. Wel een vooruitgang. Nou niet denken dat ik daardoor opeens harder ging lopen, maar toch. Tijdje later kreeg ik het in mijn koppige koppie dat er dan maar een nieuwe uitdaging moest komen: de cross-trimloop. En toen ging het natuurlijk mis. Deze keer kon ik de schuld niet meer afschuiven op de man met de hamer. De boosdoener was gewoon… onschuldig zand! Heel veel zand zelfs. En dat zand heeft de opmerkelijke eigenschap bergjes te vormen in de duinen. Een hele nieuwe wereld ging voor me open. Heerlijk! Bergje op bergje af. Bos en duinlucht snuiven. Klossen door het mulle zand. Total-loss daarna, maar lekkerrrrrrr!!!! Tenminste, dat dacht ik.
De volgende dag werd ik wakker met een enorme pijn in mijn benen. Bij het opstaan merkte ik meteen het effect van dat loopfeestje door berg en dal op mijn schenen. Nooit geweten dat je een kater in je onderbenen kunt hebben. Geloof me, da’s niet grappig en daar helpt geen drankje of pilletje tegen. Een speldenkussen voelde ik mezelf. Help! Wat een ellende. En ik was toch al heel wat ongemak gewend van mijn lange vrienden. Mijn protesterende onderdanen bleken zichzelf te hebben gewapend met een heus syndroom in de strijd tegen mijn schoenen. Probeerde het in eerste instantie toch te negeren, maar al snel besloot ik hardnekkig terug te vechten. Stug doorgaan dus.
En opnieuw zie ik die echte lopers weer hun wijze hoofd schudden: fout, fout, fout.
Inderdaad: foutje bedankt, met een stel "springschenen" kado. En ook daar ga je niet harder van lopen, integendeel. Hoezo springen? De benaming van de kwaal komt volgens mij doordat je in de lucht springt als iemand maar naar je schenen durft te kijken. Laat staan eraan komen, want dat betekent: oorlog!
Gelukkig geloven wij hier in nog sprookjes.
Er was eens een prins…met mijn nieuwe, echte hardloopschoenen. En ze liepen nog lang en gelukkig!
Sjoiske
P.S:
Tenminste….. als ik ze ooit weer schoon en droog krijg. En op voorwaarde dat ik alle adviezen opvolg. Want zelfs in het sprookjesbos moet je realistisch blijven, en luisteren naar de deskundigen (met dank aan de betere running shop)
De moraal van het verhaal? Wie de schoen past, trekke hem aan……
Sjoiske's Start to Run Deel VI: "Doelloos rondjes rennnen?" (3 april 2008)
Gezin, paardensport en skivakanties staan met stip op nummer 1. Sinds kort kan ik hardlopen aan het rijtje toevoegen.
Mijn trainingsloopjes voeren vaak langs "De Villa", die prachtig verscholen ligt in de omgeving van het sprookjesbos. Daar ligt al jarenlang mijn andere passie: Villa Pardoes. Dit is een vakantieverblijf, speciaal voor kinderen met een levensbedreigende ziekte. Samen met hun familie kunnen zij daar genieten van een gratis vakantie. In het unieke gebouw staat de kinderen en hun families weliswaar letterlijk en figuurlijk niets in de weg. Een heerlijke ervaring voor de gezinnen. Ondanks dat zie ik steeds weer welke beperkingen diverse ziektes met zich meebrengen.
Met een gezonde blos van het rennen loop ik dus regelmatig langs het terrein van Villa Pardoes. Als ik daar dan in het voorbijgaan een glimp opvang van een klein kereltje met zijn papa in de rolstoelfiets, wordt het contrast weer pijnlijk duidelijk.
Vorig jaar zette die schrijnende tegenstelling mij aan het denken…
Dat hardlopen is best leuk, en prima voor lijf en leden. De relatieve nutteloosheid echter van die rondjes rennen bracht me op een idee.
Waarom niet het aangename met het nuttige verenigen? Zo ontstond het idiote plan om voor het goede doel aan een groot hardloop evenement deel te nemen.
Met meer botte volharding dan looptalent, lukte het om toch nog redelijk getraind aan de start te verschijnen.
Wat een ervaring! Ongelofelijk veel sponsors hadden op mijn verzoek gereageerd. Onder voorbehoud dat ik de finish zou halen. En dat was afzien. Op allerlei mogelijke fronten. Wat een drama. Een uitputtingsslag. Van helse kuitkramp tot messcherpe steken in je buik. Van verschrikkelijke pijn in je poten tot het gevoel dat hart en longen uit elkaar knallen. Het enige wat ik kon denken was: Stel je niet aan! Dit is werkelijk niets in verhouding tot de ellende die ernstig zieke kinderen en hun families meemaken. Niet aanstellen, doorlopen. Het publiek langs de lijn was fantastisch. Wat een overweldigende belangstelling, overal enthousiaste aanmoedigingen. De finish werd een prachtig moment. Voor mij persoonlijk een mijlpaal. Een onvergetelijke ervaring en een heerlijk voldaan gevoel. Voor het goede doel een geweldige donatie.
Vandaag valt mijn oog op een artikeltje in de krant:
Liberty Ladies Run op 5 mei a.s. te Waalwijk. De netto opbrengst van deze officiële KNAU wedstrijd gaat naar het Toon Hermans Huis, een inloophuis voor kankerpatiënten en hun naasten. Direct herinnerde ik me dat de trainer ook al enthousiast over dit evenement vertelde. Op de website van ACW'66 lees ik nog meer informatie. Ik krijg opeens heel veel zin in wéér zo’n onvergetelijke ervaring. Wie gaat er mee???
http://www.inschrijven.nl
Sjoiske
Sjoiske's Start to Run Deel V: ?Brand? (1 april 2008)
Huiswerk voor vandaag: drie kwartier fietsen of stevig wandelen. Het laatste klinkt als waggelen. Daar heb ik helemaal geen trek in. En dat fietsen komt me al een beetje de neusgaten uit. Bovendien dreigt een oude kwaal lichtjes terug te keren. Onder het motto voorkomen is beter dan genezen, besluit ik het signaal deze keer niet te negeren. Gelukkig biedt de kundige Fysio zoals altijd een oplossing. Uit ervaring weet ik dat het werkt. Neemt niet weg dat ik voorgeschreven rust of saaie oefeningen als "straf" ervaar. Gelukkig past zwemsport over het algemeen wel in het plaatje. Hoewel de koude start in het water enige moed vergt, waag ik me met een ferme duik richting 1,5 km baantjes trekken. Verrast zie ik vlak naast mij wel 20 stoere brandweermannen (en 1 hele dappere brandweervrouw) te water. Zowel onder als boven de waterspiegel wordt zwaar getraind. Lichtjes buiten adem, met nog zo'n twintig baantjes te gaan, bedenk ik dat dit wel een heel veilig gevoel is: Zoveel sterke redders ter plaatse. Misschien moest ik het nummer van de lokale brandweer ook maar opslaan in de voorkeuze toetsen op m'n mobiel. Hoezeer ik onze eigen wijkagent Mister Ed waardeer, de gedachte aan een lading heldhaftige brandweermannen in geval van nood bevalt me wel. Ik geloof dat ik heel hard "Brand!" ga roepen, mocht er ooit "gevaar" dreigen tijdens een sololoopje in het bos.
Sjoiske's Start to Run Deel IV: Zon(?)dag (31 maart 2008)
Aarzelend besluit ik op het verzoek van de trainer, om mijn ervaringen via de site van ACW te delen, in te gaan. Tenslotte vind ik het wel prettig als de complimenten aan het juiste adres terecht komen.
Mijn mailtje wordt vrijwel direct beantwoord door de webmaster himself. (Hé, een sprinter denk ik meteen) Bij deze vereniging, die ik al een beetje als "mijn cluppie" beschouw, worden de records niet alleen op de baan gevestigd merk ik.
Niet veel later staan er zelfs 3 Start to Run blogs op de site. Wauw.
Ondanks de aanbeveling om een dag rust in te lassen tussen de trainingen, trek ik op zon(?)dag de stoute schoenen aan voor een loopje.
Niet vanwege het prachtige weer. Dat is puur Holland op z’n guurst.
Het is dat bos wat trekt. Dat bos roept. Dat bos lonkt zelfs. Dat bos schreeuwt om belopen te worden. Vandaag is het echter allesbehalve sprookjesachtig in het bos. Het Entenwoud is omgetoverd tot een modderpoel waar zelfs geen kikker zich in waagt om eventueel tot prins gekust te worden. Ach, ik heb mijn eigen prinsessen te paard. Vergezeld door twee Junior Jumpers met hun trouwe 
viervoeters stamp ik door de plassen. Flink "fris" zoals dat in de paardenwereld heet, gaat wisselend de voor en achterkant van de paardjes vrolijk de lucht in. Hindernissen worden met het grootste gemak overwonnen. Onderweg vraag ik mijzelf af of ik nu jaloers moet zijn op die 4 benen, of juist niet. Aangezien slechts 1 been tegelijk mij al behoorlijk wat concentratie kost om door die blubber te baggeren.
Terwijl ik mijn modderpoten en drijfnatte met blubber besmeurde oude kloffie bekijk denk ik grinnikend aan de laatste Start to Run bijeenkomst. Een expert van het Running Center gaf vakkundig advies over schoenen, kleding etc. Functionele, en toch trendy outfits passeerden de revue. Met een mede cursiste bewonderde ik een zachtroze shirtje.
Na deze ervaring neig ik echter naar Aardetinten en modderspetter dessins…
Sjoiske's Start to Run Deel III: In het zonnetje gezet (29 maart 2008)
Wat dat solo-lopen betreft:
Een geschikt loopmaatje vinden valt niet mee. Ze zijn er wel. Ik zie ze overal. Met bosjes tegelijk. In de bosjes. Langs de bosjes. Met hele trossen tegelijk teisteren ze mijn omgeving. Allemaal lopers. Joggers. Runners. Tobbers.Toppers. Waar komen ze opeens vandaan? Het lijkt wel besmettelijk dit virus.
Toch ook veel solisten. Het gros lijkt goed getraind, die hebben waarschijnlijk hun man-met-de-hamer ervaring ver achter zich liggen.
Voor mij is ieder loopje nog steeds een gevecht met mezelf, vergt een enorme inspanning. Voorlopig probeer ik "op gevoel" te lopen. Luisterend naar de signalen van mijn lijf. En dat is al een hele opgave. Na jarenlang het fysieke "stoplicht" genegeerd te hebben. Probeer daar dan maar een passend loopmaatje bij te vinden.
Deze Start to Run is daarom een hele welkome cursus. Inmiddels heb ik wel begrepen dat de bofkontjes bij ACW zitten. Om misverstanden te voorkomen: Dat heeft niets te maken met de strakke achterzijdes van medecursisten die ik voorbij zie flitsen.
Nee, dat is vanwege de trainers. Hier in Waalwijk heeft men namelijk goed ingeschat wat beginnende lopers nodig hebben.
ACW heeft een duo gestrikt met samen welhaast een eeuw aan loopervaring.
Onze opperhoofdman is onze steun en toeverlaat op de baan. Hij wordt door iedereen angstvallig in de gaten gehouden. Zelfs een schijnbeweging met de fluit doet ons direct versnellen. En net op het moment dat je het bijna niet meer ziet zitten doemt ie naast je op: “Het gaat goed! Houd vol!”. Op een toon die iedereen gerust stelt kondigt hij aan hoeveel wij gaan lopen gedurende de training. Ieder ander zouden we voor gek verklaren, maar deze coach geeft het vertrouwen dat het daadwerkelijk gaat lukken.
En dan onze andere grote motivator: Geen detail ontgaat haar. Zij is het die gezelligheid en sfeer brengt. Een praatje hier, belangstelling daar. En niet te vergeten: degene die vaak voor een komische noot zorgt. Klein formaat, grote prestaties. Ze vullen elkaar perfect aan, een fraai team. Dat niet alleen op zaterdag, maar ook door de week voor de cursisten klaarstaat!
Nu niet denken dat het pais en vree is daar bij ACW. No way. Het is een grote ellende namelijk: kreunend steunend en hijgend wordt de trainingsduur met moeite doorstaan. Toch is het daarna altijd weer: met een voldaan gevoel jezelf verheugen op de volgende keer.
En da’s knap van die twee. Dat mag wel eens een keer gezegd worden.
Alle trainers/begeleiders en anderen die dit mogelijk maken: in het zonnetje! Jullie zorgen ervoor dat wij het volhouden (en leuk beginnen te vinden!)
Sjoiske
Sjoiske's Start to Run Deel II: Non-Solo (22 maart 2008)
Lopen in de buitenlucht is veruit favoriet. Toevallig woon ik in een prachtige bosrijke omgeving. Het pad naar het nabijgelegen natuurgebied voert zelfs langs een heus sprookjesbos.
Op dag overkomt me daar echter iets vreemds. Het park oogt niet zoals gewoonlijk betoverend, maar behekst. Een griezelig spookbos doemt op vlak naast mijn pad. Tussen de takken schemert een gestalte. Hij lijkt me te achtervolgen. Ik krijg de schrik te pakken, mijn hart gaat sneller tekeer. Mijn ademhaling piept en gaat over in nerveus gehijg. Uit alle macht probeer ik mezelf moed in te praten en het donkere dreigende bos te negeren. Met het laatste restje humor bedenk ik dat de boswachter me op de bon zou kunnen slingeren vanwege alle vreemde bijgeluiden die ik produceer in dit stiltegebied.
Hoezeer ik ook tracht het angstige gevoel buiten te sluiten, het lukt me niet. Achter iedere boom lijkt de man me onheilspellend aan te staren. Meer en meer verlies ik de controle. Mijn gewoonlijk keurige bloeddruk bereikt een recordhoogte. Hoezo stiltegebied? Ik hoor mijn hartslag in mijn oren doordreunen. Met iedere stap krijgen mijn longen een zwaardere mokerslag te verduren. Het lijkt wel alsof mijn benen niet meer vooruit willen. Scherpe allesoverheersende pijn maakt iedere pas tot een kwelling. Ik geef niet op en blijf strijden, op de vlucht voor mijn belager. Het angstzweet breekt me uit. Plotseling sta ik oog in oog met mijn plaaggeest:
De man met de hamer!
Een onaangename kennismaking. Aan den lijve ondervind ik nu wat velen voor mij al vaak meegemaakt hebben. Vanaf vandaag heb ik dus ongevraagd een running-mate! Sjoiske is niet meer solo.
Gelukkig krijg ik naderhand van alle "cracks" te horen dat deze ongure metgezel zich bijzonder gemakkelijk laat verjagen. Rustiger opbouwen, de loopduur niet te snel opvoeren en voldoende rust tussen de trainingen is al voldoende om de man met de hamer op veilige afstand te houden.
Sjoiske
Sjoiske's Start to Run Deel I: De eerste keer (15 maart 2008)
De eerste Start to Run! Niet exact de eerste keer wat het lopen betreft. Meer een herstart, maar toch heel spannend.
Na jarenlang waggelen, periodes met krukken lopen en voetje voor voetje schuifelen, kwam er door stug volhouden en goede begeleiding wat vooruitgang. Op een gegeven moment werd ik zelfs uitgedaagd om te gaan hardlopen.
Eerdere dramatische ervaringen met coopertests, hysterische piepertjes en dito sportlerares weerhielden me daar altijd van. Nee, dat hardlopen dat was niet mijn ding. Liever 50 kilometer fietsen dan 50 meter lopen.
Steeds maar weer uitgedaagd, ging ik uiteindelijk toch een poging wagen. Niet gehinderd door enige kennis van zaken en totaal zonder looptalent. Onder andere dankzij een buitengewoon kundige fysiotherapeut, en mijn koppige karaktertje boekte ik enig resultaat.
Terugkerende blessures beletten nu helaas het echte loopwerk en het sportplezier. Tot slot helpt een doeltreffende antibioticakuur niet alleen mijn longen van een vervelende bacterie af, maar maakt ook eens korte metten met het laatste restje hardloopvirus.
En uitgerekend nu wordt mijn aandacht getrokken door de aankondiging van Start to Run. Sterker nog, ik word achtervolgd door krantenartikelen, borden langs de weg. Duidelijke zaak: dit vraagt om actie.
De plaats der beproeving is snel uitgekozen. Een eerdere kennismaking met een club in Waalwijk –via een scholenproject van de kids- was zeer aangenaam. Bovendien hoor ik iedere week de enthousiaste verhalen van een allerliefst vriendinnetje over de "atteluhtiek" aldaar.
Op naar ACW dus, alwaar de begroeting al meteen de toon zet. Al op de lange toegangsweg word ik hartelijk begroet en vriendelijk doorverwezen naar het clubgebouw. Daar aangekomen volgt een motiverende inleiding.
Als snel gaan we aan de slag. Warming up, wat dribbelen. (Oef! Dat lukt gelukkig nog wel.) Al na de eerste 10 minuten gaat er een wereld vol nieuws voor me open.
En dan: loopschooloefeningen!
Met lichte afgunst kijk ik bewonderend naar de trainster die als een heus renpaardje de oefeningen sierlijk en soepel uitvoert. Daar waar ik me nog als een boerentrekpaard over de baan beweeg. Een dame uit een ander groepje zou op een concours hippique door de jury zelfs beloond worden met een 9 voor haar verzamelde drafpassen. Ik neem me voor om ’s avonds de bewegingen van onze pony’s wat beter te gaan bestuderen.
Na deze inspanning kondigt de trainer aan nu met het echte werk te gaan beginnen. "Oei"… Maar door goede tips op het juiste moment, hier en daar een schouderklopje en hartelijke aanmoedigingen is het goed te doen. Sterker nog: het is best leuk. Gewapend met huiswerk, en het aanbod om dat zelfs onder begeleiding op de club uit te voeren, keer ik met een zeer voldaan gevoel huiswaarts. Ik verheug me al op volgende week!
Sjoiske